Το χωριό Χαμιντιέ αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα, και ελάχιστα γνωστά, κεφάλαια της ελληνικής διασποράς στην Ανατολική Μεσόγειο. Βρίσκεται στα σύνορα Συρίας και Λιβάνου και ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.
Εκεί, ο σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίτ μετέφερε Κρητικούς Έλληνες για λόγους που δεν έχουν αποσαφηνιστεί πλήρως. Οι πρόγονοί τους είχαν εκτοπιστεί από την Κρήτη εν μέσω οθωμανικής κυριαρχίας και επαναστάσεων.
Δείτε το σχετικό βίντεο
Οι πρόγονοι των σημερινών Κρητικών του Χαμιντιέ συνδέονται άμεσα με τα ταραγμένα χρόνια της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη, όταν οι συχνές εξεγέρσεις, τα αντίποινα και η βία οδήγησαν πολλούς κατοίκους σε αναγκαστική φυγή ή εξορία.
Ένα τμήμα αυτών των πληθυσμών, αντί να κατευθυνθεί προς την ηπειρωτική Ελλάδα, εντάχθηκε στα σχέδια μετεγκατάστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που συχνά χρησιμοποιούσε πληθυσμιακές μετακινήσεις για να ελέγξει περιοχές-κλειδιά ή να εξισορροπήσει εθνοθρησκευτικές ισορροπίες.
Έτσι, οι Κρητικοί αυτοί βρέθηκαν σε μια απομακρυσμένη γωνιά της αυτοκρατορίας, στα σύνορα Συρίας-Λιβάνου.
Το αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά την απόσταση από την Ελλάδα και την πάροδο περισσότερων από εκατό ετών, οι κάτοικοι του Χαμιντιέ διατήρησαν σε εντυπωσιακό βαθμό στοιχεία της κρητικής τους ταυτότητας.
Στην καθημερινή τους επικοινωνία χρησιμοποιούν ακόμη μια μορφή κρητικής διαλέκτου, με λέξεις, ιδιωματισμούς και προφορές που παραπέμπουν σε παλαιότερες φάσεις της κρητικής γλώσσας.
Οι μαντινάδες εξακολουθούν να έχουν θέση στη ζωή τους: λέγονται σε γιορτές, κοινωνικές συγκεντρώσεις και οικογενειακές στιγμές, λειτουργώντας ως ζωντανή γέφυρα με την πολιτισμική τους καταγωγή.
Για τους ανθρώπους αυτούς, η ελληνική ταυτότητα δεν είναι απλώς θέμα διαβατηρίου, αλλά κυρίως γλώσσας, μουσικής, προφορικής παράδοσης και μνήμης της πατρίδας των προγόνων.
